Coronada Doktor Olmak (2)

Corona ülkemize girdikten bir süre sonra bakanlık tarafından bize bir görev daha verildi; karantinadaki hastaları telefonla arayıp sağlık durumlarını sorgulamak. Anlamsız bir angarya gibiydi ve zaten tedirgin doktor camiasında hoşnutsuzlukla karşılandı. Gerçekten hafta sonu, bayram tatili demeden hasta arıyoruz.

Uygulamaya başlayınca gördüm ki bu aramalarla bir  çok şey başarıyoruz. Öncelikle corona teşhisiyle başı dönmüş hastayı sakinleştirip çamaşır suyuyla dezenfeksiyonu, evini sık sık  havalandırmasını, dışarıya çıkmamasını, eve misafir almamasını, ev halkıyla maskesiz bir araya gelmemesini, bir şikayeti olursa bizi veya verilen numaraları aramasını, erken yatıp erken kalkmanın bağışıklık için önemini ve bol bol tavuk suyuna çorba içmesini öneriyorum. Böylece yalnız olmadığını anlayan hasta rahatlıyor.

Ama işin daha da iç acıtıcı yanı yalnız yaşayan insanlar. Onlar bu aramalardan dolayı minnet duyuyor, değer verilmesinden memnun ağlamaklı bir sesle konuşuyorlar. “Evlatlarım bile bu kadar aramıyor…” diyenler, “Aradığın için çok teşekkürler.” diyenler, “Senin kadar arayan yok!” diyenler ve dualar, dualar, dualar.

Ben de dua ediyorum böyle güzel bir işim olduğu için…

Bir Cevap Yazın Ya Da Yorumda Bulunun